Als donkere wolken zich samen pakken

Daar loop je dan.

Alleen op de wereld niemand om je heen. De weg is lang, alleen jij met je eigen gedachten. Je loopt al weken met de gedachten dat het leven voor jou geen zin meer heeft. Je ziet geen uitzicht meer. Hulp heeft geen zin meer, ik wil dit niet meer. Ik wil rust in mijn lijf en hoofd. Niemand begrijpt dit, waarom eigenlijk niet. Alles is zwart het heeft geen kleur meer voor mij.

Het water begint steeds meer te lokken. Ik loop gestaag door met mijn gedachten. Is dit het leven wat ik voor ogen heb gehad. Mijn gevoel van eenzaamheid, het doet pijn. Heel erg pijn. Het is niet zo gemakkelijk om de adviezen die ik aangereikt krijg op te volgen. Het gevoel en de pijn zeggen mij zoveel maar jou helemaal niets.

Andere zeggen denk aan je kinderen, je familie en vrienden. Ik wil hier helemaal niet aan denken, ik kan hier niet aan denken. Bij de gedachten aan hen kan ik dit niet. Ik schrik op uit mijn gedachten. Ik zeg tegen mij zelf, nee je doet het niet nee je doet het niet. En je blijft door lopen op het pad van eenzaamheid. Eenzaamheid hoef je niet alleen op te lossen. Met de juiste hulp die geboden kan worden, gaat eenzaamheid plaats maken voor een meer volwaardig leven.

Het leven van een mens is wat zijn gedachten ervan maken

Tips,

  • blijf niet alleen met jouw gedachten
  • zoek hulp
  • deel je gedachten met andere
  • ga samen met iemand wandelen
  • schrijf je gedachten van je af

{"email": "E-mailadres ongeldig", "url": "Website-adres ongeldig", "verplicht": "Verplicht veld ontbreekt"}
>